τώρα οι τρελοί
που δεν μετάνιωσαν
εύχονται πάλι απ' την αρχή
να μπορούσαν
να επαναπροσδιορίσουν την τρέλα.

κι όσοι μαγεύτηκαν
από μια ιδέα ανυπέρβλητη
από ένα πάθος ανόθευτο κι άπειρο
σκοτώνουν με χέρια τρεμάμενα
κάθε μανιασμένη απόπειρα
να το πνίξουν.

τώρα οι ανένταχτοι
προσεύχονται βουβοί κι ασυγχώρητοι
για μια προσωρινή συνθήκη ειρήνης
με το τίποτα.

απόψε οι πρόσφυγες της αναμονής
χύνουν αρρώστια και αίμα
απ' τις κλειδώσεις
εκπνέουν βλέννα
από νεκρά οράματα.

την έξοδο.

η καρδιά ήχους κραδασμών.

πάλλεται, τώρα η ιδέα.

στα χέρια, σφίγγει και απλώνεται

σφίγγει και απλώνεται.

μαχαιρώνεται, ανάποδες λέξεις

η απώλεια μας μασάει και μας χωνεύει

χορεύει η πτώση, στο χείλος του αύριο

η επιδείνωση, η άγρια νιότη

το ξημέρωμα

ένα λεπτό πριν απ' τη φυγή
βρίσκεται η ανοησία

ένα λεπτό πριν τη ζωή
το έγκλημα.

η γέννα έδωσε
στο δολοφόνο τ' όνομα
έδωσε την πράξη
την επιλογή

η γέννα απορρόφησε
κάθε νεκρή ύλη, η γέννα
έφερε
τον πόνο της αιμορραγίας.

η γέννα τον εγκέφαλο
η γέννα την πολλαπλότητα
η γέννα τον άνθρωπο
η γέννα τον φόνο
η γέννα το θάνατο.

ο εγκέφαλος:
όταν όλοι έψαχναν το δολοφόνο
έπρεπε να τον υποπτευτούν.

η ώρα της μετάνοιας
αργεί, από τότε που χαθήκαμε.

-πότε γεννήθηκες;
-δεν ξέρω, δεν θυμάμαι
-δεν σου είπε η μάνα σου;
-ποια;
-η μάνα σου.
-δεν ακούω
-δεν σε ακούω
-χάνεται το σήμα.

-κάπου ανακυκλωθήκαμε.
-πιστεύεις στο τέλος όλα θ' αλλάξουν;
    ε; πες μου ότι το πιστεύεις..
         θ' αλλάξουν ε;
            κι αν δεν το πιστεύεις τουλάχιστον πες το μου.
-τώρα.
-απάντησε.
-τώρα πρέπει, στο τέλος θα 'ναι αργά αφού θα ναι τέλος.

κι οι ώρες περνούσαν
και τίποτα δεν άλλαζε

κι οι μέρες κυλούσαν
και ποτέ δεν χάραζε

κι οι άνθρωποι προσπερνούσαν
και κανείς δεν σπάραζε

φοίβος δεληβοριάς- το κοριτσι με τα σκισμένα πέπλα

καταβροχθίζοντας

το πρωί
τον άκουγα που άκουγε τις σκέψεις μου
καταβροχθίζοντας
τη νύχτα

το πρωί σκάλιζε τα πόδια μου
επικίνδυνα άνθρωπος
περιεργαζόταν το σύμπαν

το πρωί οι μέρες απέκλιναν
οι μέρες απέκλιναν απ' τη φυγή μας
και μας τρόμαζε

το πρωί όλα ήταν ήσυχα
συμμορφωμένα με τ' απρόσμενο
όλα ήταν ήσυχα

το πρωί χωρίς να μιλάμε
κάναμε έρωτα με κίτρινα δάχτυλα
και δολοφονημένους αστραγάλους

το πρωί όλα ήταν ήσυχα
τόσο διαστρεβλωμένα κι απάνθρωπα ήσυχα
που μας ερχόταν ναυτία

το πρωί μες τις λάσπες και έναν ήλιο
το φως μας δίχαζε
το φως μας δίχαζε

το πρωί όλα φαίνονταν ήσυχα
το φως διέρρηξε το δωμάτιο
καταβροχθίζοντας.

το πρωί ένα μαύρο νυχτολούλουδο
ένα μαύρο πρωί
το νυχτολούλουδο

GRAIN-ΧΟΡΟΣ. - στίχοι

τα μάτια στεγνώνουν, τα χέρια μου κλείνουν

τα μάτια στεγνώνουν, τα χέρια μου κλείνουν

τα μάτια στεγνώνουν, τα χέρια μου κλείνουν

εικόνες που σβήνουν

εικόνες που σβήνουν

καρδιές που χτυπάνε

καθρέφτες που σπάνε

καρδιές που χτυπάνε

οι σκέψεις μάταια σκορπάνε

οι σκέψεις μάταια σκορπάνε

για κάθε κραυγή οι νύχτες γελάνε

για κάθε κραυγή οι νύχτες γελάνε

για κάθε πληγή οι αναμνήσεις ξεχνάνε

για κάθε πληγή οι αναμνήσεις ξεχνάνε

κι εγώ προδομένος, χωρίς να θυμάμαι

κι εγώ προδομένος, χωρίς να θυμάμαι

πέρα ως πέρα στο χορό αυτόν

πέρα ως πέρα στο χορό των στιγμών

πέρα ως πέρα στο χορό αυτόν

πέρα ως πέρα στο χορό των στιγμών

πέρα ως πέρα στο χορό αυτόν

πέρα ως πέρα στο χορό των στιγμών

πέρα ως πέρα στο χορό αυτόν

πέρα ως πέρα στο χορό των στιγμών

πέρα ως πέρα στο χορό αυτόν

εξεγέρσεις ονείρων

εξεγέρσεις ονείρων

εξεγέρσεις ονείρων, αποστάτες μικρών γυρισμών

εξεγέρσεις ονείρων, αποστάτες μικρών γυρισμών

απατηλά όνειρα, του χρόνου τα χνάρια

έξω απ' τον κόσμο, μόνοι κοιτάμε

έξω απ' τον κόσμο, μόνοι κοιτάμε

όσα χάσαμε, ποτέ δε γυρνάνε

όσα χάσαμε, ποτέ δε γυρνάνε

βαθιά μες την πλήξη οι χειμώνες γερνάνε

βαθιά μες την πλήξη οι χειμώνες γερνάνε

παιδιά τη νιότη σκορπάνε

παιδιά τη νιότη φυσάνε

σε πολύχρωμους κήπους το τέρμα ζητάνε

σε πολύχρωμους κήπους το τέρμα ζητάνε

πάνω στο δρόμο, χωρίς να θυμάμαι

πάνω στο δρόμο, χωρίς να θυμάμαι

πέρα ως πέρα στο χορό αυτόν

πέρα ως πέρα στο χορό των στιγμών

πέρα ως πέρα στο χορό αυτόν

πέρα ως πέρα στο χορό των στιγμών

πέρα ως πέρα στο χορό αυτόν

πέρα ως πέρα στο χορό των στιγμών

πέρα ως πέρα στο χορό αυτόν

πέρα ως πέρα στο χορό των στιγμών

πέρα ως πέρα στο χορό αυτόν

Evelyn Evelyn - Evelyn Evelyn

ένα υπέροχο κομμάτι κι ένα υπέροχο βίντεο..

Evelyn, Evelyn,
Why do we bother to stay?
Why are you running away?
Don’t you feel like severing?
Everything’s just come together at last.
It’s broken, I don’t want to play.

We grew up closer than most.
Closer than anything, closer than anything.
Shared our bed and wore the same clothes.
Talked about everything, spoke about so many things.

What shall we wear tonight? What shall we eat today?
Can we go ice skating? But we just did that yesterday.
Should we be firemen? Can we be astronauts?
What if they find us? They’re not looking anyway.

Fill my glass, let’s drink a toast.
This is our birthday, so why are we weeping?
At your side, I feel like a ghost.
I wake up first, and I stare at you sleeping.

What shall we wear tonight? What shall we eat today?
Do you think I should marry him? But we just met him yesterday.
Should we be movie stars? Will we be millionaires?
I want to be famous. They're watching us anyway.

We grew up so very close.
A parasite needs a host.
I’m only trying to do what is best for us.
Well, I never asked for this, I never wanted this.
All that I want is some time to myself.
Looking in your eyes, I’m coming home.
Just get away from me, please just stop touching me.
You’re always trying to be somebody else.
Now I realize I’m not alone.
Well, you’re only scared of me.
But you never cared for me.
Why don’t you let me free?
‘Cause you’d never dare to be.
‘Cause you never listen, you’re always insisting.
(I’m just/just stop) reminiscing,
I feel something missing.
I just want (you here with me/my privacy),
God (can’t we just get along/won’t you leave me alone)?

she said destroy (2)

γουστάρω
τόσο έντονα γουστάρω
την καταστροφή
τρέμω από ηδονή
στην ιδέα της ολικής κατάρρευσης
τα παραμορφωμένα πρόσωπα
τα σπασμένα γυαλιά
οι ιδέες
διαμελισμένες πόρνες
και αφύσικες, εκτροχιασμένες
χωρίς έλεος και με λύσσα
ν' αναζητούν το απίστευτο

και μισώ όλες τις λέξεις
που σημαίνουν τάξη

με οδηγεί ένα χάος.
απρόσκλητο ήρθε στην πόρτα μου
κούρνιασε στο σπίτι μου
και τώρα δηλώνει
μόνιμος κάτοικος
μέσα μου

με τόση ένταση και επιμονή
το εγώ μου πάλλεται
ν' ανατινάξει το σύμπαν

έλξη για τ' ασυνάρτητα
τ' αφινιασμένα μου πλοία
που παραδέρνουν στο κενό
και τα χάνω στους απέραντους ορίζοντές μου
ξέρω πως κάποιο απ' αυτά
θα με οδηγήσει στα απαράβατα
τ' αποδιωγμένα βράχια
και θα διαβώ ακέραιη πια
τη συρμάτινη πύλη

δεν ξέρω αν θα είναι εκεί ο γκρεμός
ή μια θεϊκή ευτυχία

ή κάποιος άντρας δυνατός
να τον προστάξω εγώ παντοδύναμη
"κατέστρεψε"

she said destroy

μες το σκοτάδι
σ' αυτό το σκοτάδι
που τα τσακάλια ουρλιάζουν
και λουλούδια αναδύονται
σ' αυτό το σκοτάδι
οι σημαίες σε κουρέλια
η παρθένα ευλογημένη
μες το σκοτάδι
σαν να ψάχνω εκεί
της ελπίδας το ματωμένο θήραμα
ο νεκρός σκύλος βυθίζεται
περιστρεφόμενος
στο σκοτάδι
σ' αυτό το σκοτάδι
πτώματα σωριασμένα
φουσκωμένα με γκαζολίνη
σε χαμόσπιτα και υδρορροές
το πρόσωπό της στην καταιγίδα
μέσα στο σκοτάδι
ακόμα σπασμένη, ακόμα αιμορραγώντας
η ρωγμή στο λαιμό
ξεκοιλιασμένη και διαπεραστική
η κραυγή της βροντής
το ματωμένο κάλεσμα του φωτός
Εκείνη Είπε "Κατέστρεψε"
στη μαύρη Νέα Υόρκη
μέσα σ' αυτό το σκοτάδι
που τα τσακάλια ουρλιάζουν
και λουλούδια αναδύονται
σ' αυτό το σκοτάδι
η παρθένα ευλογήθηκε
το κάλεσμα του κτήνους
μες το σκοτάδι
αναζητώντας εκεί
το ματωμένο θήραμα της ελπίδας
ο νεκρός σκύλος βυθίζεται
περιστρεφόμενος ξανά και ξανά
Εκείνη Είπε "Κατέστρεψε"
στη μαύρη Νέα Υόρκη

απόπειρα μετάφρασης από death in june

http://www.youtube.com/watch?v=myzNWd-Pp2g

στροφή στα τρίσβαθα

δηλαδή τι;

πρέπει να σιχαθείς τον εαυτό σου;

να φτάσεις εκεί που δεν θα μπορείς πια να μιλήσεις

ώσπου να μην αισθάνεσαι τα πόδια σου

να βογκάς χωρίς καμία περηφάνεια

να βογκάς σα λύκαινα στη γέννα της
που γέννησε νεκρά παιδιά

να σέρνεσαι, να γλύφεις τα πόδια τους

να βυθίζεσαι στις σκέψεις τους

να σιγοσβήνεις σαν όραμα

να αρρωσταίνεις
σαν χείμαρρος 

να χύνεσαι πάνω στο ανδρικό σώμα

σαν χείμαρρος

κι οι άνεμοι να σε τυραννάνε

χωρίς κανένα έλεος;

[στροφή στα τρίσβαθα

κι ύστερα στο θεό

φόβος για το χρόνο παραμονής

στα τρίσβαθα]

και δηλαδή

πού πρέπει επιτέλους να φτάσεις

σε ποια αγύριστη βουνοκορυφή να κατοικήσεις

πρέπει

για να γιορτάσεις

το τέλος με διαύγεια;

οι ίδιος εαυτός

I
ο άλλος εαυτός

όταν φύγεις από δω
του είπε
ζουν μέσα σου χιλιάδες
κοίτα να σκοτώσεις
εκείνον τον άλλο

αυτή ήταν η αποστολή του

II
ο ίδιος εαυτός

όπου και να πας
του είπε
πάντα θα κουβαλάς
τον ίδιο εαυτό

αυτή ήταν η κατάρα του

ριμέικ

κελιά.

απλώθηκαν μπροστά κελιά
ασήμαντα εκκολαπτόμενα κελιά
κι ο διεστραμμένος χρόνος
ανεστραμμένος
δείκτης ευφυΐας

(του μυαλού λέει είναι όλα)

κλειδοκύμβαλο
μίσος για τα βράδια που δεν έγινε τίποτα

μίσος για τη γη που μας κρατάει
μίσος για το φως που αναστέλλεται
και παραμορφώνει
το δέρμα του πιθηκανθρώπου
του πιο λάγνου
του πιο λάγνου, λέω, Εωσφόρος.

σκατά.

σκατά και μίσος
στις συμπεριφορές, στα πάθη, στα καφέ-μπαρ
στα αστεία και σοβαρά μας αντίο
στα παιδιά που δεν θα γεννήσουμε
σκατά στις μέρες που σπρώχνουν η μια την άλλη
μανιακά
στο γκρεμό της άγριας
της πιο άγριας, λέω, μοναξιάς μας.

κοίταζα το δωμάτιο μου έτσι όπως ηταν.
το κοίταζα.
και
δεν άλλαζε θέση
ούτε κουνιόταν
το γραφείο
ούτε
η βιβλιοθήκη.

όσο για το κρεβάτι
έμενε πάντα
στην ίδια θέση.

αν άρχιζε
κάποιο έπιπλο να χορεύει
μπροστά μου
ίσως διασκέδαζα
λίγο.

ηδονή

παραλίγο να μ αφήσει παράλυτη αυτή
η ανυπόφορη ηδονή
της ποίησης
που ξαναϋπάρχω απ' την αρχή κάθε φορά
που η φλόγα της με ανασταίνει και με κάνει,
έστω και για απειροελάχιστο χρόνο,
Θεό.

με θρυμμάτισα πάλι
κι απάνω στα βλέφαρά μου
σκόρπισα για λίγο αυτά
τα φονικά παρατημένα λεπίδια
άχρηστες συλλαβές να ξεδοντιάζουν την έξαψή μου

μέσα στο στομάχι μου υπάρχουν
η τεκίλα η βότκα το ουίσκι και ο θάνατος

έχω
πλάι μου δύο άντρες
τον άντρα που με ρήμαζε
και τον άντρα που παραμονεύει την πνοή μου:
χωρίς να με φλερτάρει ο ένας
κι ο άλλος να σέρνεται
από πίσω μου σα λυσσασμένο σκυλί
θέλω τόσο να του σπάσω τα μούτρα
και να αρχίσω να μεθάω ξανά
κι όσο ζαλίζομαι να βρίσκω τις λέξεις
να αναστήσω το χαμένο χρόνο
και απ' έξω να 'ρχονται οι στιγμές
οικίες και γκρίζες, παστρικές στρίγκλες,
κι απόκοσμα να με γιορτάσουν

πόσο ανυπόφορη
αυτή η τρελαμένη γη με τυραννάει
και με πετά αυτάρεσκα στο χώμα, θέλει
να της φιλήσω το χώμα
αλλά ξέρεις κάτι
έχω τόση δύναμη που μπορώ
να διαρρήξω τους τοίχους των βλεννογόνων σου
και να περάσω από μέσα τους
στην άλλη όχθη, χωρίς να με δουν
να σκάψω το χωμάτινο σώμα σου πέντε μέτρα
να θάψω μέσα του τα εντόσθια της άθλιας
της φρενοβλαβούς ποίησης
και έτσι ξαναμμένη θα γυρίσω πλάι σου
θα σου μετρήσω το σφυγμό
θα σε χορτάσω
κι ύστερα θα τελειώσω
σαν να μαραίνομαι και ξεχασμένη πια
θα σβήσω.

ο μόνος λόγος

για να σηκώνω ψηλά το κεφάλι μου

πια

είναι όταν πίνω

την τελευταία γουλιά