Τρίτη 8 Οκτωβρίου 2013
Σάββατο 28 Σεπτεμβρίου 2013
Δευτέρα 23 Σεπτεμβρίου 2013
δεν περιμένω πια κανέναν τα χαράματα
σαπίζει μέσα σ ένα κλουβί με ομοιόματα ζώων
και γυμνές ετοιμοθάνατες γυναίκες
η αιτία του σύμπαντος
όταν τα καλώδια ψυχομαχούσαν
να δυεισδύσουν στην αποκορύφωση
εγώ τ' απόδιωχνα
και φαινόμουν ευτυχισμένη
λογικά σφάλματα και ασύμβατες λέξεις
με προσδιορίζουν
σκόπιμα και αβάσταχτα
μέχρι να στείλω τον εαυτό μου στο διάολο
δεν περιμένω πια κανέναν τα χαράματα
ούτε το νόημα του χάους.
και γυμνές ετοιμοθάνατες γυναίκες
η αιτία του σύμπαντος
όταν τα καλώδια ψυχομαχούσαν
να δυεισδύσουν στην αποκορύφωση
εγώ τ' απόδιωχνα
και φαινόμουν ευτυχισμένη
λογικά σφάλματα και ασύμβατες λέξεις
με προσδιορίζουν
σκόπιμα και αβάσταχτα
μέχρι να στείλω τον εαυτό μου στο διάολο
δεν περιμένω πια κανέναν τα χαράματα
ούτε το νόημα του χάους.
Σάββατο 24 Αυγούστου 2013
Τρίτη 20 Αυγούστου 2013
Πέμπτη 18 Ιουλίου 2013
ασημένια Σιών - βουνά από ατμό
ναι. αυτό ήταν το τέλος
το τέλος που ήρθε μέσα απ' τη θύελλα
νερά βύθισαν τις βαρκούλες μας
ίσως δεν έπρεπε
δεν έπρεπε
οι ελπίδες μας μες τους ωκεανούς
τους ωκεανούς
ζεστή γκρίζα θάλασσα
πες μου ή
χτύπα με ή
κράτησέ με
ή
πίστεψέ με
το μέλλον χρεοκόπησε
και το όνειρο
σε τι πιστεύεις
τι πιστεύεις
αν πιστεύεις
πιστεύεις
σε μας;
εμάς;
εμείς
μην γυρίσεις πίσω
μυστήριο θαύμα
χαοτικές καρδιές φτιαγμένες από κεραυνούς
υπάρχει ένας στρατιώτης
κάπου κοιμάται σε ένα λιβάδι
κάπου υπάρχει μια μητέρα
μια μητέρα
μητέρα
μια μητέρα
ω μητέρα
πίστεψε σε κάποια όνειρα
στη γλύκα των ανθρώπων
που σφυρίζει στον ύπνο τους
αγγέλοι στις παλάμες σου
λένε γλυκά ανύσηχα τραγούδια
το μέλι στα όνειρά σου
σαν βουνά φτιαγμένα από ατμό
Κυριακή 9 Ιουνίου 2013
οι μεγάλοι ποιητές
πάντα τους έβλεπα
μέσα απ' την άσφαλτο του νου μου
θολοί αόμματοι, ξοφλημένοι
όλοι οι μεγάλοι ποιητές της γης
να μου γλύφουνε τα πόδια
με βλέμμα εχθρικό
γεμάτο ζήλια
να μου χαϊδεύουν το λαιμό
τα δάκτυλά τους να βάζουν μέσα μου
με αηδία και λυγμούς
να μου χιμάνε
κι όλο να φεύγουν
χωρίς ποτέ σ' αυτό να με υπακούνε
να κράζουν γνώριμοι και περασμένοι
να προμαντεύουν τη συντριβή μου
με μάτια διαπεραστικά
και φωνή σπασμένη
βραχνοί να φεύγουν
πάντα νεκροί και δυστυχείς
να χλευάζουν τον κόσμο που αφήσαν
έρημοι προπορεύονται
σε απάτητες κορυφές να φτερουγίζουν
κι ύστερα πάλι
σαν νυκτόβιοι εραστές
να με φλερτάρουν
κι αρχίζει το δωμάτιο να με συμπιέζει
και γίνομαι μικρή, τόσο μικρή
σαν κόκκος σκόνης
και πιο μικρή μέχρι να μην υπάρχω!
και οι μεγάλοι ποιητές να με διαλύουν
πυρακτωμένοι να με βασανίζουν
χωρίς ποτέ, τίποτε να μου αποκαλύψουν
μέσα απ' την άσφαλτο του νου μου
θολοί αόμματοι, ξοφλημένοι
όλοι οι μεγάλοι ποιητές της γης
να μου γλύφουνε τα πόδια
με βλέμμα εχθρικό
γεμάτο ζήλια
να μου χαϊδεύουν το λαιμό
τα δάκτυλά τους να βάζουν μέσα μου
με αηδία και λυγμούς
να μου χιμάνε
κι όλο να φεύγουν
χωρίς ποτέ σ' αυτό να με υπακούνε
να κράζουν γνώριμοι και περασμένοι
να προμαντεύουν τη συντριβή μου
με μάτια διαπεραστικά
και φωνή σπασμένη
βραχνοί να φεύγουν
πάντα νεκροί και δυστυχείς
να χλευάζουν τον κόσμο που αφήσαν
έρημοι προπορεύονται
σε απάτητες κορυφές να φτερουγίζουν
κι ύστερα πάλι
σαν νυκτόβιοι εραστές
να με φλερτάρουν
κι αρχίζει το δωμάτιο να με συμπιέζει
και γίνομαι μικρή, τόσο μικρή
σαν κόκκος σκόνης
και πιο μικρή μέχρι να μην υπάρχω!
και οι μεγάλοι ποιητές να με διαλύουν
πυρακτωμένοι να με βασανίζουν
χωρίς ποτέ, τίποτε να μου αποκαλύψουν
Τετάρτη 5 Ιουνίου 2013
Κυριακή 19 Μαΐου 2013
Πέμπτη 16 Μαΐου 2013
5 και 47
5 και 47
ξημερώνει και λέω
πρέπει κάπως να εκμεταλλευτώ αυτό το ξημέρωμα
θέλω να το δω να ξαναγίνεται χάραμα
να εκτίθομαι
όσο μπορώ
5 και 49
λέει
ο αγγελάκας
να ξελογιάζουμε νεκρά ακροατήρια
και μετά
αλλάζει ο ρυθμός και η μελωδία
και λέει
ξημερώνει
που να κρυφτώ
μα δεν αντέχω δεν αντέχω δεν τ' αντέχω τόσο φως
5 και 51
παρατηρώ τα δάχτυλά μου που τρέμουν στο πληκτρολόγιο
σφαδάζουν
αλλά δεν βγαίνει τίποτα
5 και 53
τέλειωσα;
5 και 54
κυλάει υποτονικά
και με ρουφάει
αργά ο λεπτοδείκτης
5 και 54
ακομα
5 και 55
λεει
ο μπι ντι φοξμουρ
ψαχνω κατι να βρω
κι εχω τ αστρα σημάδια μα ειμαι ακόμα εδω
στα μεγάλα σκοτάδια
5 και 57
μέρωσε
κι ακόμα δεν βλέπω τίποτε
ανυπαρξία
5 και 57
ανυπαρξία
5 και 57
ανυπαρξία
ο βασίλης κοροιεύει την πλάτονως
5 και 58
ψάχνω τη σκέψη μου
με στραγγίζω
δε με βρίσκω
μπαμπά
αγωνιάς;
5 και 59
μαμά;
αγωνιάς;
αγωνιάς για μένα;
μήπως χάθηκα;
κι όταν τραγούδησα έκλαψα
κάτι χάθηκε
από μένα μαμά;
λες;
συγγνώμη που σου φωνάζω
καμιά φορά
6 και 00
έσπασα
μήπως έσπασα;
6 και 01
ιδέα δεν έχω.
εκτίθομαι.
είναι πέμπτη
χαμογελάω βαριά
και δεν κλαίω σχεδόν ποτέ
πια
6 και 03
κουραστική.
μισώ τη λογοτεχνία.
6 και 04
μου κάνει κακό η ψυχανάλυση λες;
6 και 05
λες;
6 και 05
οι αράχνες μ αγαπούνε να το ξέρεις
και ας λένε αυτοί
οι αράχνες
με στολίζουν τα βράδια
το φως τους ήλιου
6 και 07
λούζομαι ήλιο.
είμαι το φως.
αυτό το υπέροχο θλιβερό φως
το ημίφως
είμαι εκεί που τελειώνει η νύχτα
ακροβατώ
στην άκρη της νύχτας
κι εκρίγνυμαι στο φως
μ ορμή με πάθος
με λιγμούς
ξεσπάω
σε λιγμούς
φωνάζω
τραγουδάω
ατόφια, δυνατά
σίγουρα
αχ
αλόβητη.
6 και 11
με τη στριγγή φωνή
με τα πέπλα μου απλωμένα
στο μαύρο
πετάω πετάω το βάρος
υψώνομαι
6 και 13
χάνομαι.
τώρα βασικά κάνω τσιγάρο
6 και 14
αγαπήστε με
γαμήστε τα ποιήματά μου
μαλακίες είναι
αγαπήστε με.
6 και 14
ψέματα είναι όλα
τόσοι στίχοι
προσπάθησα να μετουσιώσω τον πόνο
μόνο αυτό
να απαλύνω λίγο τον πόνο
να μην μου είναι τόσο αβάσταχτη η ύπαρξη
6 και 17
βασικά πεθαίνω.
κάποιοι γράψανε λογοτεχνία
μαγκιά τους
εγώ πέθαινα
ενώ οι απολύξεις των πέπλων μου έφτυναν μελάνι
ανάπηρες λέξεις
και τρέλα
ανάπηρη τρέλα
δεν είμαι συμαντική
συμπαντική
και άσκοπη σπατάλη σπερματος
6 και 19
φρουροί
ανοίξτε
παρακαλώ
τα άπειρα στόματα
να κοχλάσει το ψέμα
της ποίησης
ανοίξτε να περάσει
μέσα η κυρά λογοτεχνία
6 και 21
αφήνομαι
στο χάος
6 και 21
οχι άλλα λόγια
πραγματικά όχι άλλα λόγια.
έλεος.
ξημερώνει και λέω
πρέπει κάπως να εκμεταλλευτώ αυτό το ξημέρωμα
θέλω να το δω να ξαναγίνεται χάραμα
να εκτίθομαι
όσο μπορώ
5 και 49
λέει
ο αγγελάκας
να ξελογιάζουμε νεκρά ακροατήρια
και μετά
αλλάζει ο ρυθμός και η μελωδία
και λέει
ξημερώνει
που να κρυφτώ
μα δεν αντέχω δεν αντέχω δεν τ' αντέχω τόσο φως
5 και 51
παρατηρώ τα δάχτυλά μου που τρέμουν στο πληκτρολόγιο
σφαδάζουν
αλλά δεν βγαίνει τίποτα
5 και 53
τέλειωσα;
5 και 54
κυλάει υποτονικά
και με ρουφάει
αργά ο λεπτοδείκτης
5 και 54
ακομα
5 και 55
λεει
ο μπι ντι φοξμουρ
ψαχνω κατι να βρω
κι εχω τ αστρα σημάδια μα ειμαι ακόμα εδω
στα μεγάλα σκοτάδια
5 και 57
μέρωσε
κι ακόμα δεν βλέπω τίποτε
ανυπαρξία
5 και 57
ανυπαρξία
5 και 57
ανυπαρξία
ο βασίλης κοροιεύει την πλάτονως
5 και 58
ψάχνω τη σκέψη μου
με στραγγίζω
δε με βρίσκω
μπαμπά
αγωνιάς;
5 και 59
μαμά;
αγωνιάς;
αγωνιάς για μένα;
μήπως χάθηκα;
κι όταν τραγούδησα έκλαψα
κάτι χάθηκε
από μένα μαμά;
λες;
συγγνώμη που σου φωνάζω
καμιά φορά
6 και 00
έσπασα
μήπως έσπασα;
6 και 01
ιδέα δεν έχω.
εκτίθομαι.
είναι πέμπτη
χαμογελάω βαριά
και δεν κλαίω σχεδόν ποτέ
πια
6 και 03
κουραστική.
μισώ τη λογοτεχνία.
6 και 04
μου κάνει κακό η ψυχανάλυση λες;
6 και 05
λες;
6 και 05
οι αράχνες μ αγαπούνε να το ξέρεις
και ας λένε αυτοί
οι αράχνες
με στολίζουν τα βράδια
το φως τους ήλιου
6 και 07
λούζομαι ήλιο.
είμαι το φως.
αυτό το υπέροχο θλιβερό φως
το ημίφως
είμαι εκεί που τελειώνει η νύχτα
ακροβατώ
στην άκρη της νύχτας
κι εκρίγνυμαι στο φως
μ ορμή με πάθος
με λιγμούς
ξεσπάω
σε λιγμούς
φωνάζω
τραγουδάω
ατόφια, δυνατά
σίγουρα
αχ
αλόβητη.
6 και 11
με τη στριγγή φωνή
με τα πέπλα μου απλωμένα
στο μαύρο
πετάω πετάω το βάρος
υψώνομαι
6 και 13
χάνομαι.
τώρα βασικά κάνω τσιγάρο
6 και 14
αγαπήστε με
γαμήστε τα ποιήματά μου
μαλακίες είναι
αγαπήστε με.
6 και 14
ψέματα είναι όλα
τόσοι στίχοι
προσπάθησα να μετουσιώσω τον πόνο
μόνο αυτό
να απαλύνω λίγο τον πόνο
να μην μου είναι τόσο αβάσταχτη η ύπαρξη
6 και 17
βασικά πεθαίνω.
κάποιοι γράψανε λογοτεχνία
μαγκιά τους
εγώ πέθαινα
ενώ οι απολύξεις των πέπλων μου έφτυναν μελάνι
ανάπηρες λέξεις
και τρέλα
ανάπηρη τρέλα
δεν είμαι συμαντική
συμπαντική
και άσκοπη σπατάλη σπερματος
6 και 19
φρουροί
ανοίξτε
παρακαλώ
τα άπειρα στόματα
να κοχλάσει το ψέμα
της ποίησης
ανοίξτε να περάσει
μέσα η κυρά λογοτεχνία
6 και 21
αφήνομαι
στο χάος
6 και 21
οχι άλλα λόγια
πραγματικά όχι άλλα λόγια.
έλεος.
ενα κακο ποιημα
κοινωνικη σχιζοφρένεια
εγωκεντρικά μέλη
του προσώπου μου
σφαδάζουν οι αρθρώσεις
πίνω και σκέφτομαι
γιατί να με διαβάζει η μάνα μου
γυρνάνε τα μάτια μου
ανάποδα βλέπω
να αντικατοπτρίζομαι
'είμαι ένας άλλος ζω
σε παράνοια
τον εαυτό μου βρίσκω σπάνια'
φυσικά η δεσποινίς
αναμένει το θαύμα
ο θεός αυνανίζεται
μη γελάς όταν ξεσπάω
γιατί έφυγες
νιώθω μόνη
κατά τα άλλα
'όλα βαίνουν καλώς εναντίον μας'
φθισικά και ήσυχα
η πλάση ανατινάσσεται
εγωκεντρικά μέλη
του προσώπου μου
σφαδάζουν οι αρθρώσεις
πίνω και σκέφτομαι
γιατί να με διαβάζει η μάνα μου
γυρνάνε τα μάτια μου
ανάποδα βλέπω
να αντικατοπτρίζομαι
'είμαι ένας άλλος ζω
σε παράνοια
τον εαυτό μου βρίσκω σπάνια'
φυσικά η δεσποινίς
αναμένει το θαύμα
ο θεός αυνανίζεται
μη γελάς όταν ξεσπάω
γιατί έφυγες
νιώθω μόνη
κατά τα άλλα
'όλα βαίνουν καλώς εναντίον μας'
φθισικά και ήσυχα
η πλάση ανατινάσσεται
Κυριακή 14 Απριλίου 2013
ασημένια Σιών
ω Θεέ ευλόγησε τους νεκρούς μας πεζοναύτες
βουνά φτιαγμένα από ρεύμα
άλογα στους ουρανούς
η ελευθερία ήρθε και τέλειωσε
η σπασμένη χορδή τραγουδά λιγάκι ακόμα
κάθομαι ανάμεσα σε τρείς καλπάζοντες σκύλους
παραπατώ κι ανατέλω σ ένα παράξενο πρωινό
οι φύλακες άγγελοι στέκονται γύρω απ το κρεβάτι μου
υπάρχει φως
έχτισα τον εαυτό μου ένα μεταλικό πουλί
τάισα το μεταλικό μου πουλί τα φτερά άλλων μεταλικών πουλιών
μοναχικός σαν τον ήχο του εδάφους τη στιγμή που το αεροπλάνο προσγειώνεται
αδελφές μου! αδελφοί μου! μικρές βάρκες φωτιάς πέφτουν απ τον ουρανό!
η καρδιά μου χτυπάει σαν να πυροβολείς πουλιά που πέφτουν
χτισμένος και μετά γκρεμισμένος
πάρε αυτά μου τα χέρια και πέταξέ τα στο ποτάμι
θα μπορούσα να είχα μετακινήσει βουνά
παρόλο που έφυγες ακόμα περπατώ καμιά φορά μαζί σου
ο θρίαμβος των κουρασμένων ματιών
ΥΓ
οι στίχοι ειναι μεταφρασμένοι τίτλοι κομματιών των silver mt zion
βουνά φτιαγμένα από ρεύμα
άλογα στους ουρανούς
η ελευθερία ήρθε και τέλειωσε
η σπασμένη χορδή τραγουδά λιγάκι ακόμα
κάθομαι ανάμεσα σε τρείς καλπάζοντες σκύλους
παραπατώ κι ανατέλω σ ένα παράξενο πρωινό
οι φύλακες άγγελοι στέκονται γύρω απ το κρεβάτι μου
υπάρχει φως
έχτισα τον εαυτό μου ένα μεταλικό πουλί
τάισα το μεταλικό μου πουλί τα φτερά άλλων μεταλικών πουλιών
μοναχικός σαν τον ήχο του εδάφους τη στιγμή που το αεροπλάνο προσγειώνεται
αδελφές μου! αδελφοί μου! μικρές βάρκες φωτιάς πέφτουν απ τον ουρανό!
η καρδιά μου χτυπάει σαν να πυροβολείς πουλιά που πέφτουν
χτισμένος και μετά γκρεμισμένος
πάρε αυτά μου τα χέρια και πέταξέ τα στο ποτάμι
θα μπορούσα να είχα μετακινήσει βουνά
παρόλο που έφυγες ακόμα περπατώ καμιά φορά μαζί σου
ο θρίαμβος των κουρασμένων ματιών
ΥΓ
οι στίχοι ειναι μεταφρασμένοι τίτλοι κομματιών των silver mt zion
Τετάρτη 10 Απριλίου 2013
Active member - Efialtis (L.B.B.L Mix) Live
http://www.youtube.com/watch?v=T4vEUumUej0
κι ύστερα αρχίζουνε να καίνε τα δεσμά μου
και στην οθόνη να περνάνε τα χαμένα όνειρά μου
κι είναι πολλά αυτά που βλέπω μέσα εκεί
και σαν υπότιτλοι περνάνε όλα τα λόγια που 'χα πει.
και λίγο λίγο με ζυγώνει προς το τώρα
όχι δεν θέλω να ξέρω δεν ήρθε ακόμα η ώρα
το μέλλον με φοβίζει, δε θέλω να το δω
χτυπάω να σπάσω τα δεσμά μου να φύγω να λυθώ.
όμως, τότε οι φωνές γίνονται λέει πιο δυνατές
και τριγύρω μου χορεύουν και γελάνε οι σκιές
το δωμάτιο μικραίνει και οι τοίχοι σιγοκλείνουν
κι οι ρωγμές φωτιά παντού να φτύνουν.
χρώματα πολλά τριγύρω μου ν' αλλάζουν
παλιές μορφές να με τρομάζουν
ν' ακούω κλάματα λέει κάτω από τη γη
ΝΑ ΘΕΛΕΙ ΛΕΕΙ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ ΝΑ ΒΓΕΙ
ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΑΠ ΤΗ ΦΩΤΙΑ ΚΙ ΑΓΚΑΛΙΑ ΛΕΕΙ ΜΕ ΤΟ ΦΩΣ
ΤΑ ΤΑΞΙΔΕΨΕΙ ΟΠΟΥ ΔΙΑΛΕΞΕΙ Ο ΘΕΟΣ
ΟΜΩΣ ΑΡΓΕΙ ΛΕΣ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΤΗΝ ΚΡΑΤΑ
ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΟΥΡΛΙΑΖΩ ΔΥΝΑΤΑ
κι ύστερα αρχίζουνε να καίνε τα δεσμά μου
και στην οθόνη να περνάνε τα χαμένα όνειρά μου
κι είναι πολλά αυτά που βλέπω μέσα εκεί
και σαν υπότιτλοι περνάνε όλα τα λόγια που 'χα πει.
και λίγο λίγο με ζυγώνει προς το τώρα
όχι δεν θέλω να ξέρω δεν ήρθε ακόμα η ώρα
το μέλλον με φοβίζει, δε θέλω να το δω
χτυπάω να σπάσω τα δεσμά μου να φύγω να λυθώ.
όμως, τότε οι φωνές γίνονται λέει πιο δυνατές
και τριγύρω μου χορεύουν και γελάνε οι σκιές
το δωμάτιο μικραίνει και οι τοίχοι σιγοκλείνουν
κι οι ρωγμές φωτιά παντού να φτύνουν.
χρώματα πολλά τριγύρω μου ν' αλλάζουν
παλιές μορφές να με τρομάζουν
ν' ακούω κλάματα λέει κάτω από τη γη
ΝΑ ΘΕΛΕΙ ΛΕΕΙ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ ΝΑ ΒΓΕΙ
ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΑΠ ΤΗ ΦΩΤΙΑ ΚΙ ΑΓΚΑΛΙΑ ΛΕΕΙ ΜΕ ΤΟ ΦΩΣ
ΤΑ ΤΑΞΙΔΕΨΕΙ ΟΠΟΥ ΔΙΑΛΕΞΕΙ Ο ΘΕΟΣ
ΟΜΩΣ ΑΡΓΕΙ ΛΕΣ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΤΗΝ ΚΡΑΤΑ
ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΟΥΡΛΙΑΖΩ ΔΥΝΑΤΑ
Παρασκευή 5 Απριλίου 2013
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)