Tiger Lillies - Why are you laughing?

http://www.youtube.com/watch?v=Zs8-yimYNCI

παιχνίδι

αφού σιχάθηκα
και απομυθοποίησα
όλες τις ποιητικές λέξεις
σκέφτηκα πώς μπορώ να φτιάξω
μια αδέσμευτη ποίηση
μακριά απ' τον κόσμο
που να μην μπορεί κανείς
να την καταλάβει
κι ωστόσο να παραμένει
αναλλοίωτη στο χρόνο
προκλητική κι απάνθρωπη
εμμονική κι ασύμβατη
κι οι άνθρωποι να την λατρέψουν.

τόσο βαθιά ποιητική αυτή
η ποίηση του νου μου
που θα ξεσπάει απρόοπτα πάνω
στα μούτρα των ανθρώπων
θα τσαλακώνει τις περίτεχνες
αηδιαστικές τους φάτσες
θα ξεσκίζει απάνω κι από μέσα τους
τις σάρκες θα τους βγάζει
θα ξεκοιλιάζει αυτά που πίστεψαν
πως θα τους σώσουν
ιδεολογίες και βεβαιότητες
θα κατακρεουργεί

τόσο γλυκιές αλήθειες
θα ξεθάβει μέσα απ' τα μελίγγια τους
έκσταση και παραλογισμό θα προκαλεί
έννοιες που δεν ορίστηκαν ποτέ
φύση διαστρεβλωμένη
φθισική
δεν θα χαρίζει ανάπαυση
κανένα βήμα πίσω
θα οδηγεί ίσια μπροστά στο άγνωστο
μέχρι να φτάσει ο άνθρωπος
στην πρώτη άγρια γη

και κάπου ο άνθρωπος
θα αναγεννηθεί ατόφιος βράζοντας
θα κρόζει θάνατο και τρέλα
θα προχωρά με βήμα στέρεο
κι ο ίσκιος του
μυρίζοντας το χώμα σαν απ την αρχή
τα πάντα δύσκολα τα κέρδισε
και γδύθηκε και ηττήθηκε
για να δει ακέραιος
το άγριο χάραμα
ξανά με μάτια ολάνοιχτα
στιλπνά
γιορτάζοντας τον ερχομό του
απ το βορά
ολόκληρος

ίσως να μη γραφτούν ποτέ
αυτά τα ποίηματα
που θα αναστήσουν το θεό
το χαμένο θηρίο θεό
δεν θα γραφτούν ποτέ
γιατί δεν θα χαν λέξεις ανθρώπινες
ούτε φωνή ανθρώπου θα μπορούσε
να διαβάσει

ξέρω πως
τα παιχνίδια επινοήθηκαν
για να χουμε κάτι
να επινοούμε
γελάστε ανέλπιδα
ξανά
και μη σοβαρευτείτε
ξέρω πως

τίποτα
πιο μαύρο
και πιο βρώμικο
δεν έχει αυτός ο κόσμος
από την κόλαση
του ανθρώπινου μυαλού

σσσσσ
λες να πεθαίνει κανείς τώρα;

wk

-τι; τι είπες δεν άκουσα

-καρκίνιασε σβήστο λέω.

-ποιο; α. καρκίνιασα.

-το τσιγάρο.

-μαλακίες μου λες.

-τι;

-άδειασα.

-άδειασες;

-άδειασα.

-πώς;

-σιχάθηκα. ξέρεις μ αρέσει που μιλάμε.

-κι εγώ. βαρέθηκα να γράφεις ποιήματα.

-σιχάθηκα.

-μ αρέσει όπως είσαι χωρίς τις λέξεις. βάρος.

-σκατά. σκάσε.

-με μισείς.

-όχι. μ αρέσεις.

-κάνεις σαν να με μισείς.

-όχι δεν σε μισώ. απλά δεν σ αγαπώ.

-γιατί;

-δεν έτυχε.

-πότε θα μ αγαπάς;

-δεν θα σ αγαπήσω ποτέ.

-γιατί;

-δεν θέλω.

-γιατί έγραφες ποιήματα;

-δεν έχει σχέση αυτό.

-ναι, αλλά γιατί έγραφες;

-ήθελα τους ανθρώπους.

-και τώρα;

-τώρα απλά τους παρατηρώ.

-κρατάς αποστάσεις;

-κρατάω σημειώσεις.

-τι σημειωσεις;

-στον εγκέφαλο.

-και είσαι καλα;

-μη με ρωτάς.

-γιατί;

-δεν θέλω να ξέρεις. να μη σε νοιάζει.

-με νοιάζει.

-δεν είμαι.

-σου λείπει κάτι;

-η ύπαρξη.

-ποια ύπαρξη;

-το να είμαι εδώ.

-και πού είσαι;

-δεν ξέρω. χάθηκα.

-πού;

-δεν ξέρω.

-και τι ξέρεις;

-τίποτα. γι αυτό και δεν γράφω.

-ψάξε να μάθεις.

-πού;

-στα βιβλία, στους ανθρώπους. μέσα σου.

-δεν έχω διάθεση.

-εντάξει.

-όχι.

-τι όχι;

-όχι εντάξει.

-τι να πω;

-τίποτα μην λες.

-εντάξει.

...

-μου τη σπας.

- γιατι;

-είπα, μη λες τίποτα! όλο ρωτάς, και με εκνευρίζεις.

-ε τι να κάνω;

-τίποτα.

-και τότε πώς θα γίνει;

-δεν θα γίνει τίποτα.

-εντάξει.

...

-τι με κοιτάς;

-περιμένω να μ αγαπήσεις.

-γιατί;

-για να έχεις ένα λόγο..

-ποιος σου είπε ότι θέλω λόγο;

-είπες θες να υπάρχεις.

-ναι.

-και δεν μπορείς πια να γράψεις. άρα θες ένα λόγο.

-δεν πάει έτσι.

-και πώς πάει;

-όλα τόσο απλά είναι για σένα;

-όχι... αλλά θέλω να είσαι καλά.

-γιατί;

-έτσι. για να είμαι κι εγώ καλα.

-δεν πάει έτσι.

-για μένα έτσι πάει. θέλω να βρεις ένα λόγο.

-γιατί;

-γιατί ζω μέσα από σένα κι εγώ.

-μαλακίες μου λες.

-όχι.

-σκάσε.

-όχι.

-μ εκνευρίζεις. είσαι ενοχλητικός.

-γιατί ήρθες τότε;

-δεν ξέρω. φεύγω.

-και που θα πας;

-δεν ξέρω. θα περπατήσω μόνη μου.

-σβήστο καρκίνασε.

-ποιο; α.

-και μη φυσάς στη μούρη μου.

-γιατί;

-μ εκνευρίζει.

-καλά γάμησέ μας. φεύγω.

-φύγε. θα ξανάρθεις.

-όχι.

-θα ξανάρθεις. είμαι σίγουρος.

-πώς είσαι τόσο σίγουρος;

-με έχεις ανάγκη. εσύ κι οι λέξεις σου πλήττετε αφόρητα μακριά μου.

-μαλακίες.

-καλά.

-τι καλά;

-τι θες τώρα; φύγε.

-όχι δεν φεύγω τι καλά;

-καλά. σου λέω μαλακίες. το δέχομαι.

-α ναι ε;

-ναι. άντε τι περιμένεις;

-να νιώσω κάτι.

-τι;

-καλά.

-τι καλα;

-να νιώσω καλά.

-θες να περιμένουμε μαζί;

-όχι. καλά θα μείνω για ένα ακόμη.

-τι;

-τσιγάρο.

-φύσα το από κει όμως.

-όχι θα το φυσάω πάνω σου.

-τότε δεν θα νιώσεις καλά.

-δε με νοιάζει.

-είπες σ αρέσει που μιλάμε.

-μ αρέσει που μιλάμε.

-τότε γιατί θες να μου φύγεις;

-να σου φύγω;

-ναι.

-δεν ξέρω. έτσι το πα. για να δω.

-τι να δεις;

-αν θες να φύγω.

-δεν θέλω να φύγεις.

-καλά θα μείνω τότε.

-χάρη;

-όχι. θέλω να μείνω... εντάξει τώρα;

-ναι πολύ καλύτερα.

-καλύτερα;

-ναι. εσύ πώς νιώθεις.

-όχι καλά.

-ωραία. θα περιμένουμε μαζί.

-εντάξει.

...

-γιατί γράφεις ποίματα;

-δεν γράφω ποιήματα.

-εντάξει γιατί έγραφες ποιήματα;

-δεν έγραφα ποιήματα.

-και τι έκανες;

-γκρίνιαζα πάνω στο χαρτί.

-γκρίνιαζες;

-ναι γκρίνιαζα.

-γιατί γκρίναζες;

-γιατί το είχα ανάγκη.

-είπες ότι έγραφες επειδή ήθελες τους ανθρώπους.

-ναι. ήθελα να με ανέχονται.

-να σε ανέχονται;

-ναι. να με ακούνε να γκρινιάζω με τις ώρες.

-και γιατί έγραφες τις γκρίνεις σου;

-γιατί δεν είχα τους ανθρώπους.

-τώρα τους βρήκες;

-όχι.

-και γιατί δεν γράφεις ακόμα;

-βαρέθηκα.

-τι βαρέθηκες;

-τον εαυτό μου τι να βαρέθηκα.

-και τι κάνεις;

-τίποτα.

-εγώ τώρα σε ανέχομαι;

-δεν ξέρω. με ανέχεσαι;

-όχι. σε ακούω.

-θέλω να με ανέχεσαι. να με σιχαθείς αλλά να μπορώ να σου μιλάω.

-και που θα καταλήξει αυτό;

-θα ξεδώσω.

-θα ξεδώσεις;

-θα σε κάνω να νιώσεις σκουπίδι.

-σκουπίδι; γιατί;

-για να σε κάνω ότι θέλω.

-δεν θα το καταφέρεις.

-με σιχάθηκες τώρα; ή να συνεχίσω;

-όχι δεν σε σιχάθηκα.

-δεν νιώθεις ότι σε μισώ; ότι δεν μ ενδιαφέρεις ούτε στο ελάχιστο;

-όχι. ίσα ίσα νιώθω ότι με έχεις ανάγκη.

-μαλακίες.

-θες να ξεδώσεις πάνω μου;

-ναι.

-εντάξει. κάντο.

-αλήθεια;

-ναι. σε αφήνω.

-θα σε κακομεταχειρηστώ άσχημα.

-κάντο.

-δεν έχω όρεξη τώρα.

-καλά. και τι κάνουμε τώρα;

-τι να κάνουμε;

-τι να κάνουμε; περιμένουμε.
-τι;
-να νιώσεις καλύτερα δεν είπαμε;

-α... μάταιος κόπος.

-αν ξεδώσεις πάνω μου θα νιώσεις καλύετρα;

-δεν ξέρω. μπορεί.

-ωραία τότε ας περιμένουμε να ξεδώσεις.

-δεν θέλω.

-γιατί;

-γιατί δεν θέλω να σου κάνω κακό και να με μισήσεις.

-γιατί όχι;

-ώχου. έτσι.

-μ αρέσει όταν είσαι σκληρή μαζί μου.

-εμένα δεν μ αρέσει να είμαι σκληρή.

-απάνθρωπη.

-ναι απάνθρωπη.

-σιχαμένη.

-σιχαμερή. βρώμικη.

-πολύ.

-πολύ ασχολήθηκες μαζί μου.

-ναι. μ αρέσεις.

-εμένα δεν μ αρέσω.

-γιατί;

-γιατί έτσι.

-τι σου λείπει;

-εσύ.

-χαχα

-αλήθεια εσύ.

-αν με έχεις θα νιώθεις καλά;

-ίσως.

-θες να με αποκτήσεις;

-όχι.

-γιατί;

-γιατί θα είναι σαν να σε κακομεταχειρίζομαι.

-γιατί δεν το κάνεις; σου προσφέρομαι.

-δεν θέλω έτσι.

-πώς;

-θέλω να με φτύσεις.

-φτ

-όχι έτσι

-πώς;

-πες μου ότι δεν είμαι τίποτα για σένα. ότι είμαι για πέταμα και ότι δεν θέλεις να με ξαναδείς μπροστά σου.

-δεν είσαι τίποτα για μένα, είσαι για πέταμα και δεν θέλω να σε ξαναδώ μπροστά μου.

-όχι έτσι.

-πώς;

-πιο άγρια.

- δεν είσαι τίποτα για μένα, είσαι για πέταμα και δεν θέλω να σε ξαναδώ μπροστά μου.

-μη χαμογελάς όταν το λες. φαίνεται αστείο.

-άλλη μια;

-όχι φτάνει. άστο.

-και τι θα γίνει τώρα;

-τίποτα.

-σβήστο καρκίνιασε.

...

-μ αγάπησες καθόλου σήμερα;

-τι μαλακίες μου λες;

-ρωτάω.

-χαχα

-γελάς.

-ναι γελάω.

-μ αρέσει που γελάς.

-είσαι αστείος.

-γελοίος.

-γελοίος και βλάκας.

-βλάκας, ζώον.

-όρθιο.

-μ αγάπησες καθόλου;

-μη με κοιτάζεις έτσι.

-πώς θες να σε κοιτάζω;

-σαν να μαι εγώ.

-εσύ είσαι.

-σαν να μαι εδώ.

-εδώ είσαι.

-σαν να σε θέλω πολύ.

-με θέλεις πολύ.

-σαν να ταιριάζω με τα μάτια μου τις λέξεις που θα μπορούσαμε να πούμε ακόμα. και δεν θα τις πούμε ποτέ.

-δεν κατάλαβα.

-χαχα

-γελάς.

-γελάω.

-σ έχω ανάγκη.

-πρέπει να φύγω.

-φύγε. θα ξανάρθεις.

-πού το ξέρεις;

-δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς.

-έχεις δίκιο.

-θα σε περιμένω.

Zbigniew Preisner - Van den Budenmayer Concerto en Mi Mineur

mindfuck

και οι άλλοι
πήγαιναν όλο από εκεί
και δεν καταλάβαινα γιατί
πήγαιναν
και τους κοίταγα στάσιμη
κι ανήμπορη να καταλάβω
τι στο διάολο έκαναν
και μέσα μου μόνο
να βρίζω ήθελα
και να καταριέμαι
και τίποτ' άλλο

και θα γελάμε
μέχρι να σπάσουν
οι οδοντοστοιχίες μας
τόσο πολύ θα γελάμε
και μετά
θα ρίξουμε ένα πήδημα
να το χαρεί η ψυχή μας.

Νικόλας Άσιμος Ωϊμε

Ωϊμέ, ωϊμέ, πώς έγινε;
Ωϊμέ, τίποτα δεν έμεινε
από μένα ζωή
κι έχω πια παραδοθεί.
Πόσο ξένοι γίναμε,
ποιός θα το πίστευε πως όλα τελειώσανε;
Κι ούτε που πονάω πια.

Είναι αυτο-δύναμη και αδυναμία μου
κι έγινε πια ύπαρξη
με την πάροδο του πόνου η ανυπαρξία μου.

Προτιμώ, προτιμώ να μην ξέρω κανέναν.
Κι όσα έζησα, πέρα τα πέταξα!

Είναι αυτο-ύπνωση και αταραξία μου
είναι κι επαγρύπνηση
κι η κοπή μου από το θρόνο, η ελευθερία μου.

Ωϊμέ, ωϊμέ, πως έλιωσα;
Ωϊμέ, τ' άλογο μου σέλωσα
δεν πατάω στη γη
κι έχω αποξενωθεί.
Τρέχω σαν τον άνεμο,
ποιός θα το πίστευε πως αναβαπτίζομαι
στ' ονειρεματάκι μου.

Είναι στην πέτσα μου και στην φαντασία μου
είναι και επίγνωση
κι είναι το παράλογό μου, κι η ανοησία μου.

Αγαπώ, αγαπώ και γυρνάω σε μένα!
Κι όσα πέταξα τα ξαναμάζεψα.

Είναι αυτο-όραση και αναγκαιότητα
είναι παλιννόστηση
είναι και η αφεντιά μου στην αιωνιότητα

κατσαρίδες

γυρίζεις
τα μάτια
από μέσα
και ζεις
από μέσα
τον κόσμο

οι κατσαρίδες
μπήκαν απ' το στόμα
κατέκλισαν
το παχύ έντερο
και τρών
κατοπτρικά
τις σάρκες

έντομοκτόνα
σάλια
στα εντόθια
μιλούν
τη γλώσσα
του θανάτου
ανορεκτικές
ακανόνιστες
και μαύρες

περπατούν
κραυγάζοντας
να σε χορτάσουν
κι οι σπασμοί
λιγόστεψαν
στερέψαν
οι αιώνες

όταν
γυρίζεις
τα μάτια
από μέσα
κάτι σαπίζει
και σε τελειώνει
ύπουλα
κι απάνθρωπα

μάλλον ποτέ
δεν υπήρξες
στ' αλήθεια

χαμομήλι

 φρικαλέα το μπρίκι
ανακατεύει
αναμενόμενα
βήχει
μορφάζει
τσαλακώνεται.

κοχλάζει
στα χέρια
αργά
σαν σύριγγα
αιματηρή
μετάγγιση.

τέλος.

το ρόφημα
σπαράζει
και χύνεται.

σοβαροφανείς απαταιώνες και χαμένοι αιώνες
έτσι θα ξαναβάφτιζα
τα πρόσωπα των πεθαμένων
με ασβέστη

τύφλα

μπαινοβγαίνοντας σε μπαρ ανομοιόμορφα
νομίζω είμαι ρωσίδα
με μια απέραντη πλεξούδα, ροδοκόκκινη
αχνίζω
ξαναμμένη και γυρνάω
τις γάμπες μου στους ώμους σου
αναζητώ τον πνιγμένο
πού τον κρύβεις;

κουρελάκι 2

θα πουν πως στέρεψες
οι τρελοί
πως είσαι αστεία τάχα
μ' αυτό το κουστουμάκι.
πως άρρωστα παιδιά θα γένναγες
τυφλά, συμφωριασμένα
ή δηλητήριο θα 'φτυνες
στους τοίχους.
μα δεν θα βγάλουν άχνα
για το κουρελάκι σου.

σήψη

τα μεγάλα πάθη, λέει
δεν έχουν υπόμνημα
ούτε στραγγαλισμένες φτέρνες
ορίζονται όπως
μια γρατζουνιά αδιόρατη
με οινόπνευμα
πεθαίνουν
πρόωρα
και τίποτα δεν αντιστοιχεί
σε τίποτα
τα χάη μόνο υποκλίνονται
ακροβατώντας στου λάθους
την οξύμωρη έλξη

απρόσιτα λευκή
κατοπτρισμός του μαύρου
η εποχή αυτή
μ' ανατινάσσει